"Kitabını oku, bugün, hesap görücü olarak sen kendine yetersin."

"Kitabını oku! Bugün sana hesap sorucu olarak kendi öz benliğin yeter!"

(Kendisine şöyle diyeceğiz): "Kitabını oku! Bugün hesap görücü olarak sana kendi nefsin yeter."

Kaydını oku. Bugün hesap görücü olarak sen kendine yetersin.

Ona şöyle denir: "Defterini oku; bugün kendi hesabını kendine vermen yeterlidir".

"Kitabını oku; hesap görücü olarak, bugün kendine yetersin!"

"Oku sicilini! Bugün kendi hesabını görmek için sen sana yetersin!"

"Oku kitabını! Bugün sana hesap sorucu olarak öz benliğin yeter."

"Kendi kitabını oku; bugün nefsin hesap sorucu olarak sana yeter."

Oku kitabını! Hesap görücü olarak bugün sana nefsin yeter!

(Ve o Gün ona:) "(Şimdi) oku sicilini!" (denecek,) "(çünkü) bugün kendi hesabını kendin çıkaracak durumdasın!"

"Oku kitabını! Bugün hesap sorucu olarak sana nefsin yeter" denilecektir.

Oku kitabını, muhasebeci bugün üzerinde nefsin yeter

"Kitabını oku, bugün nefsin sana hesapçı olarak yeter!" (deriz).

"Kendi kitabını oku; bugün nefsin hesap sorucu olarak sana yeter."

"Oku kitabını, bu gün sana karşı, iyi hesab görücü olarak kendi nefsin yeter".

Oku kitabını. Bugün kendi hesabın için kendi nefsin sana yeter.

Kitabını oku, bugün hesabını görmek için kendi kendine yetersin.

Şöyle deriz ona: "Defterini oku. Bugün muhasebeci olarak kendi işini görmeye kendin yetersin!"

"OKU yaşam bilgini (kitabını)! Bilincin bu aşamada, yaptıklarının sonucunun ne olduğunu görmeye yeterlidir. "

Kaydını oku. Bugün hesap görücü olarak sen kendine yetersin