Ama sen, kendisini öğütten müstağni gören kimseyi karşına alıp ilgileniyorsun.

- Kendisine ama geldi diye yüzünü ekşitti ve döndü. Sen nereden bileceksin, belki o arınacaktı? Yahut, öğüt dinleyecek de öğüt kendisine yarayacaktı. Kendisini yeterli görüp tenezzül etmeyene gelince; sen ona yöneliyorsun. Onun arınmamasından sen sorumlu değilsin. Fakat koşarak sana gelen, saygı duyarak gelmişken, sen onunla ilgilenmiyorsun.

(5, 6) Kendini zengin (ihtiyaçsız) gören bu kişiye gelince, sen ona yöneliyorsun.

Sen ona yöneliyorsun.

Sanki ona değil, duvara konuşuyorsun!

Sen, onunla ilgileniyorsun.

Sen bütün ilgini ona yönelttin;

Ki sen ona yöneliyorsun;

İşte sen, onda 'yankı uyandırmaya' çalışıyorsun.

sen onun sesine özeniyorsun.

sen bütün ilgiyi ona gösterdin,

Sen, ona yöneliyorsun.

Sen onun sadasına özeniyorsun

Sen ona yöneliyorsun.

İşte sen, onda 'yankı uyandırmaya' çalışıyorsun.

İşte sen onu karşına alıyor (ona yöneliyor) sun.

İşte sen, onu karşına alıyorsun.

Sen, yöneliyorsun ona..

(5-6) Ama irşada ihtiyaç duymayana ise, ona dönüp itibar ediyorsun.

Sen ona ilgi gösteriyorsun!

Sen ona yöneliyorsun.